Prevoditelji:
Препев: Фросина Пандурска –Драмиќанин
Уредил: Билјана Стојановска


Nevenka Macolić: ALAT ZA LJUBAVNA PISMA

OSMIJEH

kako mi se
nasmiješio
osmijeh
poput toga
u zlatnoj žili
u školjki bisernici
nastaje
na latici ruže
silazi s neba
i odmah se
natrag vrati
sva mudrost
jabuke
mjeseca
i svile
prešla mu je
usnama
i odjednom
sam bila
zagrljena
u bijelom
bogata
i svjesna
da je moj život
putovanje
k tom osmijehu

nasmiješi se
nemojmo razgovarati

Насмевка

Како само
ми се насмевна
таква насмевка
како во
златна жила
во бисерна школка
настанува
на ливче
од ружа
се симнува од небото
и веднаш се враќа
сета мудрост
од јаболкниците
месечината
и свилата
на усни му се сви
и одеднаш се најдов
прегрната
во бело
богата
и свесна
дека мојот
живот
е патување
кон таа насмевка

насмевни се
не мораме
да разговараме


Nevenka Macolić: ALAT ZA LJUBAVNA PISMA

KRONOLOGIJA S RADOŠĆU

kako sam se dobro
osjećala uz tebe
kao kraj ognjišta u kolibi
zimi
usred šume u kojoj sam
zalutala

ne pamtim što si mi govorio
tvoje dobre male riječi
mimo mene su nahranile
sva moja žedna tkiva

sada dolaze drugi
govore tvojim glasom
i ja se smiješim
a ne razumijem
što mi žele reći

Хронологија на радоста

Колку добро
се чувствував покрај тебе
Како покрај огниште во колиба
Во зима
среде шума
во која сум се загубила

Не паметам што ми зборуваше
Твоите добри зборови
Мирно го нахранија
Секое мое жедно ткиво

Сега доаѓаат други
Зборуваат со твојот глас
јас се смеам
И не разбирам
Што сакаат да ми кажат


Nevenka Macolić: ALAT ZA LJUBAVNA PISMA

NOĆ

što bismo
nas dvoje
tako sramotno
usamljenih
toliko oholo
prestarašenih
ove mokre noći
bez ijedne zvijezde
da nije
izmišljen
govor

Ноќ

А што со нас двајца
Така
Срамно
Осамени
Толку
Лошо
Престрашени
Во оваа влажна ноќ
Без ниту една ѕвезда
А да не беше измислен
говорот


Nevenka Macolić: ALAT ZA LJUBAVNA PISMA

DOK SPAVAŠ

razgledavam te
dok spavaš
kao jato riba
potonuli brod
dodirom
pokušavam otkriti
koliko te nemam
i gdje počinje
ona žilica srebra
iz tvog glasa
rastužujem se
nad tobom
kao školjkom
kojoj nedostaje
meki
živi dio
ulazim u miris
tvog sna već kao
u uspomenu
mislim
koliko ih je
usnulo kraj tebe
ovako samog
kao u smrti
a i ja ću te
napustiti

oprosti mi
ovu pjesmu

Додека спиеш

Те набљудувам
додека спиеш
како јато риби
потонат брод
со допир
се обидувам да откријам
колку те немам
и каде започнува
онаа сребрена жица
во твојот глас
Се растажувам
над тебе
како школка
на која и недостасува
мекиот
жив дел
Влегувам во мирисот
на твојот сон како
во спомен
и си мислам
колку ли сонувале
покрај тебе
вака сам
како во смрт
а и јас ќе те
напуштам

Прости ми ја
оваа песна